Bij veel popliedjes is de tekst ondergeschikt aan de muziek. Je kunt zo'n liedje meeneuriën, maar de woorden beklijven niet. Tot er ineens een zinnetje opduikt dat blijft hangen, zich vastzet in je hoofd en uitgroeit tot een kleine levenswijsheid. Soms heb je het verkeerd verstaan, maar daarom hoeft het nog niet minder waar te zijn. Denk aan: 'Hey, I just met you, and this is crazy', 'And if I could, I would stay', of 'We don't need no education!' Dit soort tekstflarden blijven je bij. Ze gaan als kleine levenswijsheden in je hoofd zitten. Ze doen hun werk als piketpaaltjes van de levenskunst.
Met de nodige humor beschrijft Jurriën Rood de flarden die hem en ons vanaf de jaren zestig tot nu achtervolgen, waaronder:
'With a little help from my friends'
'Ben ik te min'
'Don't it always seem to go, that you don't know what you've got till it's gone'
'What's a man now, what's a man mean'
'En van al zijn jongensdromen, was alleen het oud worden gehaald'
'What if God was one of us'
'I let my guard down, and then you pulled the rug'
Jurriën Rood is filosoof, filmmaker en muzikant. Hij schreef eerder onder meer Wat is er mis met gezag?, Dwaaltaal, Film en filosofie, en Lentz.
